“Ik wil zoveel.”
Ze zat tegenover me, laptop open, maar haar handen lagen stil op tafel. Geen typen. Geen scrollen. Gewoon: stilte.
“Ik wil naar IJsland. Een boek schrijven. Mijn eigen bedrijf starten. Spaans leren. Beter voor mezelf zorgen. Maar als ik eraan denk om te kiezen… dan voel ik vooral: paniek.”
Haar stem brak een beetje bij dat laatste woord.
Ik ken dat gevoel. Die lijst in je hoofd die maar groeit. Al die dingen die je ooit wilt doen, voordat het te laat is. En ondertussen: verstijving. Want hoe kies je tussen dingen die allemaal belangrijk aanvoelen?
De val van de oneindige lijst
Misschien herken je dit.
Je hebt dromen. Plannen. Dingen waarvan je denkt: als ik dát niet doe voordat ik doodga, heb ik iets gemist.
Dus je verzamelt ze. In notitie-apps. Op velletjes papier. In je hoofd, waar ze rondcirkelen als vliegtuigen boven een te druk vliegveld.
Soms voelt het zelfs goed, dat verzamelen. Even.
Maar dan vraag je jezelf: waar begin ik?
En daar begint de stilstand.
Want je wilt geen verkeerde keuze maken. Je wilt niet al je energie steken in iets dat achteraf… klein blijkt. Onbelangrijk. Te moeilijk. Te laat.
Dus kies je niet.
Je scrolt door inspirerende quotes. Leest artikelen over doelen stellen. Maakt misschien een moodboard. Voelt je productief.
Maar die lijst? Die blijft groeien. En jij blijft staan.
Waar de angst echt over gaat
Hier is wat ik vaak zie in coachingsgesprekken: mensen zijn niet bang om te kiezen.
Ze zijn bang om verkeerd te kiezen.
En nog dieper: ze zijn bang om te ontdekken dat ze al jaren hun tijd verspillen aan dingen die er niet toe doen.
Want als je kiest – écht kiest – voor die ene droom, dat ene project, die ene reis… dan zeg je automatisch ook: “Al die andere dingen? Die komen misschien nooit.”
Dat voelt als verlies.
Alsof je jezelf berooft van mogelijkheden. Alsof je een deel van wie je zou kunnen zijn, opgeeft.
Dus blijf je in de fase van “alles is mogelijk.” Omdat zolang je niet kiest, je ook niet faalt. Je stelt niemand teleur – ook jezelf niet.
Maar hier is de ironie: door niet te kiezen, kies je wél. Je kiest voor de vertrouwde veiligheid van uitstel. En ondertussen tikken de dagen weg.
Het moment dat het omdraaide
Terug naar mijn gesprek met haar.
“Stel je voor,” zei ik, “je bent 93. Je zit in je laatste huis. Je kijkt terug. Welke keuze – nu – zou je 93-jarige zelf het meest waarderen?”
Ze fronste. “Dat is… dat is eigenlijk een rare vraag.”
“Waarom?”
“Omdat ik altijd denk vanuit: wat moet ik doen? Niet vanuit: wat maakt mijn levensverhaal beter?”
Stilte.
Toen, aarzelend: “Als ik het zó bekijk… dan weet ik het antwoord eigenlijk wel. Ik zou die reis naar IJsland maken. Niet over vijf jaar. Nu.”
“Waarom nu?”
“Omdat…” Ze zocht naar woorden. “Omdat later misschien nooit komt. En omdat als ik 93 ben, ik niet wil denken: waarom heb je gewacht?”
Er gebeurde iets in haar gezicht. Geen opluchting. Iets scherpers. Angst, vermengd met helderheid.
“Maar wat als ik het verkeerd doe? Wat als die reis niet is wat ik ervan verwacht?”
“Dan heb je het geprobeerd,” zei ik. “En dat – die poging doen – is wat je je later herinnert. Niet het perfecte resultaat.”
De methode: van overweldiging naar keuze
Twee weken later zat ze weer bij me. Dit keer met een stapel post-its op tafel.
“Ik heb gedaan wat je zei,” zei ze. “Alles opgeschreven. Alle dingen die ik niet wil missen voordat ik doodga.”
Ze had 47 post-its.
“En nu?”
Ik gaf haar twee lijnen op tafel: horizontaal en verticaal. Vier kwadranten.
“Links naar rechts: moeilijk te realiseren of makkelijk te realiseren. Onder naar boven: weinig impact op je levenskwaliteit of veel impact.”
Ze begon te sorteren.
Eerst aarzelend. Telkens twijfelend of iets nu écht “veel impact” had. Maar gaandeweg werd het makkelijker. Ze zag patronen ontstaan.
Linksboven: de grote dromen. Boek schrijven. Bedrijf starten. Dingen die tijd, moed en planning vragen.
Rechtsboven: de dingen die ze nu kon doen. IJsland. Een cursus Spaans. Leren mediteren. Niet makkelijk per se, maar haalbaar. Binnenkort.
Rechtsonder: dingen die leuk leken, maar eerlijk? Niet zo belangrijk. Een festival bezoeken. Een bepaald museum zien. Leuk als het toevallig langskomt, maar geen prioriteit.
Linksonder: de moeilijke dingen die ook niet zoveel impact hadden. Ze lachte een beetje bitter toen ze die zag. “Mijn tijd-vreetjes.”
“Kijk nu,” zei ik, “naar rechtsboven. Dat zijn je beginpunten.”
Ze had er zes.
“En nu?”
“Zet ze op volgorde. En kies er één die je deze maand gaat doen.”
Wat er daarna gebeurde
Ze koos IJsland. Niet over een jaar. Over zes weken.
De eerste dagen na die keuze: paniek. Wat als het geldverspilling was? Wat als ze die tijd beter kon besteden aan haar carrière?
Maar toen kwam er iets anders.
Beweging.
Ze boekte de reis. Vertelde erover aan een vriend, die zei: “Gaaf! Ik wil ook altijd al…” En plots voelde het niet meer als een verkeerde keuze. Het voelde als een keuze. Punt.
Drie maanden later kreeg ik een bericht van haar.
“Ik ben terug. Het was niet perfect. Het regende de helft van de tijd. Maar Wim – ik heb het gedaan. En nu weet ik: ik kan dingen van die lijst afkrijgen. Volgende maand begin ik met Spaans. En ik heb voor het eerst in jaren het gevoel dat ik vooruitga, niet ronddraai.”
Geen transformatie. Wel: beweging.
En beweging – dat is waar verandering begint.
Hoe je dit zelf doet
Als je dit herkent – die lijst in je hoofd, die verstijving bij de keuze – dan is hier een compacte versie van wat we deden.
Eerste stap: Maak het zichtbaar
Pak post-its en schrijf op: “Ik wil niet doodgaan zonder dat ik _______ heb gedaan.”
Alles. Groot, klein, realistisch, absurd. Geen censuur. Gewoon: schrijven.
Waarom deze vraag? Omdat “doelen” abstract aanvoelt. Maar “dingen die je niet wilt missen voordat je sterft” – dat maakt het urgent. Echt.
Tweede stap: Sorteer
Maak vier vakken: makkelijk/moeilijk en weinig/veel impact.
Plak je post-its in de vakken. Durf te kiezen. Geen “beetje moeilijk” – kies een kant.
Derde stap: Prioriteer
Kijk naar rechtsboven: veel impact, relatief haalbaar. Dat is je startlijst.
Zet ze op volgorde. Niet op basis van logica, maar op basis van: wat trekt me het meest?
Vierde stap: Kies er één
Eén ding dat je deze maand gaat doen. Niet voorbereiden. Niet “later als het beter uitkomt.” Doen.
Boek de reis. Schrijf het eerste hoofdstuk. Meld je aan voor die cursus.
Vijfde stap: Review
Zet elke drie maanden een alarm. Kijk opnieuw naar je vakken. Misschien verschuift iets. Misschien komt er iets bij. Dat is oké. Leven verandert.
Extra tips:
- Als je twijfelt tussen twee keuzes: stel jezelf voor dat je 93 bent. Welke maakt je levensverhaal beter?
- Begin klein. “Boek schrijven” is te groot. “Elke zondag twee uur schrijven” is haalbaar.
- Deel je keuze met iemand. Hardop zeggen maakt het echter.
- Accepteer dat sommige dromen niet doorgaan. En dat dat oké is. Je lijst verandert. Jij verandert.
De vraag die blijft
Drie dingen zijn waar over je leven.
Eén: het is eindig. Je hebt geen idee hoeveel tijd je hebt, maar het is niet oneindig.
Twee: er zijn meer dingen die je zou kunnen doen dan je ooit zult doen. Dat is geen falen. Dat is realiteit.
Drie: kiezen voelt eng omdat het betekent dat je andere dingen loslaat.
Maar niet kiezen? Dat is je toekomst loslaten.
Als je dit leest en je herkent die lijst in je hoofd – die dromen die maar blijven wachten – dan vraag ik je dit:
Voor welke keuze, vandaag, zou je 93-jarige zelf je dankbaar zijn?
En dan:
Wat is de kleinste stap die je deze week kunt zetten om die keuze waar te maken?
Wanneer dit je raakt én je merkt dat je vastloopt in het kiezen, in het durven beginnen, in patronen van uitstel – dan help ik je graag. Ik werk met professionals die veel willen maar vastlopen in overweldiging, perfectionisme of de angst om verkeerd te kiezen. We gebruiken bewezen technieken uit neuropsychologie, maar vooral: we nemen kleine, concrete stappen. Geen grote theorieën. Wel beweging.
Meer inzichten en tips deel ik graag met jou in een wekelijkse mail. Dus wanneer je je realiseert dat je meer uit het leven wil halen, meld je dan nu aan in via deze link omdat je dan elke week een tip krijgt toegestuurd:
Lees verder:
Onbeperkte relaxatietherapie bij je thuis
Perfectionisme maakt je net minder perfect
Gun jij jezelf een loopbaancoach
P.S. Wanneer je dit artikel waardevol vindt, klik dan nu op een van de knoppen hieronder omdat je zo ook anderen inspireert met deze tips en inzichten. Of stuur het door naar één iemand die deze inzichten kan gebruiken. Want zo draag je bij aan een betere wereld. Dankjewel!
Loopbaanbegeleiding Zelfvertrouwencoach | Wim Annerel Perfectionismecoach 